Hebben dieren voorkeur voor alternatieve of reguliere geneeskunde?

De vraag van een dierenarts in opleiding:

“Ik ben ook wel benieuwd of dieren ook iets vinden van reguliere en alternatieve geneeskunde, alhoewel dat mogelijk meer een onderscheid is in onze hoofden.”

Ik ga deze vraag beantwoorden vanuit mijn ervaringen met honderden dieren.

Want zoals met alles; niemand heeft de volledige wijsheid in pacht.

Eerst even een definitie van de termen voor deze post.

Dierenartsen, veeartsen noem ik regulier.

Alternatief; al het andere. Homeopathie, natuurgeneeskunde, energetisch behandelen enzovoort.

Eigenlijk vallen osteopathie, cranio sacraal, lymfedrainage enz ook onder alternatieve geneeswijzen, dacht ik.  Of ‘complementair’ is misschien een betere term.

Tijdens mijn werk als dierencommunicator en vertaler kijk ik altijd per dier wat het nodig heeft.

Ik overleg met het dier en kijk waar het lichaam of de geest om vraagt.

Aan welke behandelaar behoefte is.

Dát is het belangrijkste stukje voor mij.

Het maakt mij niet uit of dat regulier is, of alternatief. Ik ‘vind’ daar dan niets van.

De holistische (brede, veelomvattende) kijk die veel alternatieve behandelaren hebben past goed bij de dieren; zij zijn ook meer dan alleen de ziekte vinden ze zelf.

Hoe meer kanten bekeken worden hoe beter; fysiek, maar ook mentaal, emotioneel.

Maar je kunt je voorstellen dat ook een alternatieve behandelaar kijkt naar het eigen stukje waar hij/zij veel van af weet.

Samenwerken levert zo veel meer op, en dit gebeurt ook steeds meer.

Het mixt, regulier en alternatief.

En zo kunnen de dieren breder geholpen worden.

Aan de ene kant is er een scheiding.

Inderdaad door mensen gemaakt, ooit.

(Aspirine bijvoorbeeld wordt nu synthetisch nagemaakt maar komt oorspronkelijk uit de wilgentak.)

Maar beide richtingen hebben hun eigen nut.

Als je dier bijvoorbeeld een bot breekt; naar de dierenarts.

Diagnosticeren, scannen van pezen, kreupelheidsonderzoek.

Castratie, sterilisatie of welke operatie dan ook; fijn dat er dierenartsen zijn.

Moet hij ingeslapen worden, dan is de injectie van de dierenarts daarbij helpend en behoed je hem voor lijden.

De reguliere geneeskunde gebruikt medicatie.

Met soms bijwerkingen en belastende stoffen die nog heel lang kunnen achterblijven in een lichaam. Voor dieren is het ; hoe minder medicatie hoe fijner.

Maar soms is een medicijn echt nodig, of een narcose oid.

Het mooie: alternatief kan weer detox middelen inzetten na de medicatie periode.

Achter een ziekte van een dier kan ook iets mentaal of emotioneels zitten. Er kan zelfs iets van de eigenaar achter zitten.

Of iets wat nog niet wetenschappelijk bewezen is.

En dat is in de reguliere diergeneeskunde minder geaccepteerd als in de alternatieve, is mijn ervaring.

Al is er een verschuiving gaande, want sommige dierenartsen verwijzen zelfs naar mij door, of naar collega’s.

Vanuit de dieren zelf gezien is er vaak een voorkeur voor homeopathie, kruiden, natuurgeneeskunde, energetische methodes enz.

Wat de dieren als pluspunt noemen is dat deze methodes het eigen lichaam aanspreken.

Het zelfgenezend vermogen wordt geactiveerd.

En de meeste dieren zijn zo gevoelig dat een klein duwtje al genoeg is.

Hiervoor is dus wel een professional vereist, want baadt het niet dan schaadt het niet gaat zeker niet op!

Bij algemene pijn zoals artrose of ouderdomspijntjes vragen dieren vaak om homeopathie of kruiden in plaats van reguliere pijnstilling. Het pijn dempende middel wordt dan meer toegespitst op het individu en is beter te verdragen voor de maag, darmen, spijsvertering enz.

Regulier of alternatief; beide zijn nuttig en het is net wat de situatie vereist.

Ze kunnen beiden ingezet worden, eventueel naast elkaar.

De dierenarts kijkt naar zijn eigen vakgebied en de alternatieve behandelaar naar de zijne.

Hoe breder de kijk op een blessure of ziekte, hoe beter.

En zo staan dieren er ook in.

Een belangrijk inzicht voor mij was; dieren vragen vooral om tijd.

Tijd voor het lichaam om te genezen.

Want dat doet het uiteindelijk helemaal zelf.

Maar daarvoor is rust nodig.

Goede voeding.

Geen stress.

Omstandigheden waar het dier zich prettig voelt.

Steun en het vertrouwen voelen van de eigenaar/verzorger.

Het kan zelfs door het ontbreken van iets uit bovenstaand rijtje ziek geworden zijn.

Kortom: Iedere dieren eigenaar moet vooral doen waar hij zich goed bij voelt, is mijn motto.

Samenwerken van regulier en alternatief en elkaar aanvullen lijkt mij het ultieme.

En daar gaan we ook steeds meer naar toe.

Met de eigenaar als ‘secretaresse’ van het dier die professionals inschakelt, alles stroomlijnt, noteert en ieder op de hoogte houdt.

Poeh, het is een breed onderwerp. Ik houd het eerst maar hierbij.

Ervaringen en reacties welkom natuurlijk, en bedankt voor het lezen!

Hee, ik ben Symone

Ik schrijf graag over telepathie met dieren en healing en deel graag de boodschappen van de prachtigste, wijze dieren. Veel plezier met het lezen van deze blogs. Wil je meer weten over de consulten dierencommunicatie en healing? Klik dan hier.

meer blogs

Wie redt wie?

Een vriendin is aan het vertellen over haar nieuwe huisgenoot, die ze