Een stukje uit een consult verslag:
Ik vraag naar zijn lichaam.
Paard C. zegt daarop vrolijk;
“Ik loop nog lekker rond hoor.
Ik wil dingen doorgeven omdat ik mijn eigenaar serieus neem, maar wat mij betreft hoeft er niet groots de nadruk op te liggen op mijn lichamelijk ongemak.
Er zijn paarden die het erger hebben hoor!
Laten we het zo stellen; ik ben gewend aan mijn lijf en weet niet anders.
Daarbij is de intentie van mijn mens/eigenaar voorbeeldig; ze overvraagd me niet.
Dat maakt dat het in balans is, wat mij betreft.
Soms kunnen dingen niet beter worden dan ze zijn.
Wel ben ik blij met soms wat onderhoud, maar het hoeft niet te intens of stevig, is mijn verzoek. Graag zacht werkende mensen/ behandelaren, dat heeft mijn voorkeur.
Dan kan ik zelf ook blijven voelen.
En nog een verzoek; liever niet iemand die zich er volledig op stort om me ‘in balans’ te brengen.
Dat gaat namelijk niet gebeuren, dat lukt niet met dit lijf.
En dat is helemaal niet erg!
Maar als de intentie van iemand te veel druk legt, dan botst dat.
En daar heb ik dan last van.
Dan voel ik me onbegrepen.
En voel ik me ‘niet voldoen’.
Terwijl dat niet in mij zit om te denken, dat wordt dan veroorzaakt door de mens/ behandelaar.
Snappen jullie dat?
Zo, dat is gezegd.”
(en blij dat ik het mag delen, dank daarvoor!- Symone)
