Nieuws:

Communiceren-met-dieren.nl

Mijn bijzondere ervaringen tijdens de cursus met Monique.

De eerste dag:

Rond 10:00 uur werden we verwelkomd met een lekkere kop koffie, wat er heerlijk in ging na een dik uur rijden. We waren met drie cursisten, allemaal leuke meiden. Monique straalde een heerlijk intense rust en wijsheid uit, wat op zich al bijzonder is voor een jonge vrouw.

Na een kennismakingsrondje gingen we aan de slag met het mediteren, wat me redelijk makkelijk afging omdat ik thuis al had geoefend. De opdracht na de meditatie was niet eerst te denken maar onmiddellijk te noteren wat je hebt gevoeld of ervaren, niets is gek en alles is bespreekbaar als je dat wilt.

Na een voortreffelijke lunch en tussendoor rijkelijk voorzien van drinken, zijn we verder aan de slag gegaan. Eerst met plukken watten die de andere cursisten een tijdje in de hand hadden gehad en men achteraf mocht vertellen wat men had opgemerkt, met verbazing hoorden we hoeveel raakvlakken we bij elkaar hadden gevoeld. De wattenbolletjes bleken heel goed onze energie te absorberen! Daarna hadden we foto’s en plukken haar in een dichtgeplakte envelopp die van verschillende dieren waren. Na een korte meditatie en de foto of enveloppe in de hand gehouden te hebben mocht je weer zonder nadenken onmiddellijk noteren welke indrukken er bij je opkwamen. Weer rolde ik bijna van mijn stoeltje, hoeveel informatie je uit je eerste indrukken kunt halen. Grappig was dat 1 persoon vaak de indrukken doorkreeg hoe het met de gezondheid van het dier gesteld was, 1 persoon kreeg vaak beelden te zien en bij mij waren het veelal karakter omschrijvingen. Bij een hondje waarvan ik de foto in handen had kwam heel duidelijk naar voren dat hij heel graag wilde rusten maar zichzelf het niet gunde omdat hij toestemming nodig had van zijn baas. Blijkt dat het hondje overal mee naar toegenomen werd en de baas niet zonder hem kan, maar het hondje is al oud en wilde rust.

Na de watten, foto’s en plukken haar gingen we naar buiten waar we kennis mochten maken met Monique haar andere dieren. Ook een aparte ervaring maar hier ga ik niet verder op in anders verklap ik alles voor de komende cursisten. Eenmaal weer in huis gingen we nog een meditatie doen, welk totemdier bij je hoort. Mijn totemdier is me niet duidelijk gemaakt, wel heb ik een bijzonder contact gehad met een olifant.

De tweede dag:

Vol verwachting zijn we begonnen aan de tweede dag, wederom zijn we door Monique weer rijkelijke verwend met eten en drinken.

Na een aantal ervaringen uitgewisseld te hebben met onze meditatie opdrachten voor thuis, zijn we eerst weer aan de slag gegaan met meditaties en foto’s van Monique.

Mijn meest bijzondere ervaring die ik altijd zal blijven koesteren is met een paard waar we live contact mee mochten maken.

Ik ben zo bang voor paarden dat ik nog net niet in paniek raak. Volgens Monique stond er bij haar een paard waar ik absoluut kennis mee moest maken. Na een korte innerlijke twijfelende strijd ben ik met Monique het weiland in gestapt waar het dier stond te grazen. Monique heeft hem vervolgens apart gezet voor mij en aangeraden dat ik maar moest gaan lopen. Het dier was mega groot, wat ik ook herhaaldelijk hardop zei. Toen Monique vervolgens het weiland uit ging kon ik alleen maar denken ‘Jeeee wat ben jij groot’, ‘hemel wat ben jij groot’, ‘ohh men wat ben je groot’. Het paard kwam zo dicht tegen me aanlopen dat zijn lijf soms mijn schouders raakte, maar ik wandelde dapper en rustig door. Er spookte van alles door mijn hoofd. Toen ik bleef lopen dacht het paard nou dan ga ik achter haar lopen en drukte me voortdurend met de neus in mijn rug, helemaal verstard dacht ik weer wat ben je groot…..! Je loopt zo over me heen. Maar ik ben door blijven lopen tot het dier scheef voor me ging lopen en ik dacht, hij wil me stoppen, hij wil me echt stoppen!. Ergens kreeg ik de indrukken vandaan dat hij me niets zou doen zolang ik hem maar de leiding zou geven. Toen werd ik rustig en stopte inderdaad met lopen. Wat er daarna gebeurde zal ik nooit meer vergeten, het dier ging door zijn voorbenen, vervolgens door zijn achterbenen en ging voor me liggen.

Hij ging echt liggen en ik voelde duidelijk dat hij dat speciaal voor mij deed omdat ik van zijn grootte zo enorm gestrest raakte.

Een golf van rust maar ook van ongeloof ging door me heen. Ik stond daar met het paard zijn hoofd tegen mijn buik en voelde heel veel liefde. Ongelofelijke nuchtere Groninger dat ik ben deed ik een stap achteruit en vroeg of hij zijn hoofd nogmaals tegen me aan wilde leggen en dacht als hij het doet dan kan niemand mij meer ontkennen dat dierencommunicatie echt mogelijk is en…. dat deed hij. We hebben daar een hele tijd zo samen gestaan. Zijn warme hoofd voelde heerlijk tegen mijn buik. Er werden diverse indrukken over en weer opgedaan. Het meest bijzondere vond ik wel dat ik me zo verbonden met hem voelde. Hij vertelde me dat zijn naam “Jacado” hem verplichtingen oplegde waar hij eigenlijk niet zoveel voor voelde, maar zich schaamde om het te vertellen omdat het immers zijn plicht was om ‘Ja’ te zeggen om iemand iets ‘cado’ te doen. Ook gaf hij door hoe hij liever genoemd wilde worden, ben erg benieuwd of Monique hem ook bij deze naam noemt.

Jacado en ik hebben soortgelijke ervaringen meegemaakt, maar we hebben aangegeven ons leven hierdoor niet meer te laten beïnvloeden. Terwijl ik dit schrijf voel ik weer de oprechtheid van de indrukken, dit was geen verbeelding, dit was echt….

Ik hoop dat ik hem ook de kracht heb kunnen geven om anders in het leven te kunnen staan.

Met moeite heb ik me los kunnen maken van Jacado, ooit hoop ik nog eens live contact te mogen maken met dit bijzondere dier.

Achteraf heb ik pas gemerkt dat iedereen stil en emotioneel naar ons heeft zitten kijken.

Monique, de andere cursisten en ik hebben nog wat nagepraat maar niets blijkt later de ervaring met Jacado nog te kunnen overtreffen vandaag.

Na deze bijzondere ervaring zijn we aan de slag gegaan met foto’s van onze eigen dieren, die we zelf mee mochten brengen. Het waren vrolijke maar ook emotionele indrukken die we doorkregen. Van dieren die onbezorgd hun buikjes rond aten tot aan dieren die inmiddels overleden waren. En opnieuw waren er weer veel raakvlakken

Ik ben zeker van plan om verder te gaan in communiceren met dieren en kan het iedereen absoluut aanraden. Dieren hebben zoveel te zeggen, maar vooral ook zo vreselijk veel goeds te bieden. Het is een verrijking van je leven!

Toos