Nieuws:

Communiceren-met-dieren.nl

Monique heeft een reading gedaan bij een kitten van mij. Even ter voorbereiding:

Ik heb een Cattery en fok dus met raskatten op een verantwoorde manier een nestje kittens. Ik heb 4 rassen in huis, 1 Europese korthaar, een castraat kater, 2 Britse kortharen, een castraat kater en een open poes, 1 Main Coon, open poes en 1 Sphynx, open poes. Mijn baby’s, zoals ik ze altijd noem (zelfs als ze allang geen baby’s meer zijn), komen uit geteste ouders. Dit wil zeggen dat ik mijn moederpoezen laat testen d.m.v. een echo bij een erkend radioloog op 2 erfelijke ziektes, te weten HCM erfelijke hartafwijking en PKD erfelijke nieraandoening. Ook worden zij getest op kattenaids en leukemie d.m.v. een bloedtest die mijn dierenarts uitvoert. Ik verwacht van de katers waar mijn lieve meiden naar toe gaan voor een romance dezelfde goedgekeurde testen, anders gaat het 'feest" niet door. Mijn kittens krijgen alles wat hun kleine hartjes begeerd, veel aandacht, goede voeding, schone kattenbakjes, veel speelgoed en de beste medische controles. Zij worden netjes op tijd ontwormt, ingeënt en krijgen voor de verhuizing een chip. Ik durft dus best van mijzelf te zeggen dat ik mijn baby’s op een verantwoorde manier op de wereld laat komen. De nieuwe eigenaren moeten dan ook van goede huize komen om 1 van mijn lievelingen te mogen adopteren, zoals ik dat het liefst noem. Als dan 1 van mijn baby’s door een ongeneeslijke ziekte veel en veel te kort ( in mijn ogen ) op deze aarde heeft mogen rondhuppelen, doet mij dat erg veel verdriet..

Dit overkwam mij met Bam, een zwart Sphynx katertje. Hij was een ongelofelijke leuke, lieve, gekke, speelse, maffe, gezellige en knuffelige zoon van mijn mooie meisje Sugar. Wat was ik trots op hem, ondanks een klein schoonheidsfoutje (hij had een knikstaartje) waren hij en zijn zusje Butter Fly de meest perfecte Sphynx baby’s die ik ooit had gezien en dat is voor mij heel wat te weten dat ik Sfynxen pas leuk ben gaan vinden nadat ik hun geweldige karakters leerde kennen. Wat was ik trots op hun moeder, mijn kleine baby, die zonder heel veel moeite deze 2 geweldig mooie kindjes op de wereld had gezet. Ik was en ben nog steeds de meest trotse oma die een kitten zich wensen kan.

Maar goed.. nu over Bam. Mijn Bammie was ziek, heel ziek en is uiteindelijk ingeslapen met hulp van de dierenarts van zijn nieuwe papa en mama. Ondanks dat ik weet dat dit de juiste beslissing was omdat Bam niet meer beter zou worden, heeft zijn overlijden een gat geslagen in mijn hart te grote van Bammie zelf. Nu het verdriet langzaam maar zeker aan het slijten is en ik weer met een grote glimlach naar zijn foto's kan kijken, werd ik geattendeerd op de website van Monique. Zij kan communiceren met dieren werd mij verteld en aangezien ik geloof dat dat absoluut kan, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en vrij zenuwachtig een reading aangevraagd bij haar. Ze zou Bam Bam wat vragen stellen en afsluiten met hem te vertellen dat ik, zijn trotse oma, zielsveel van hem hou.

Toen ik het verslag kreeg sloeg mijn hart over. Ik was zo benieuwd maar ook best een beetje bang voor wat hij te vertellen had. Het blijkt dus dat Bam al langer pijn had, maar dat mijn stoere ventje het "normaal" is gaan vinden. Dat deed me uiteraard pijn, want pijn is niet de reden waarom ik hem op de wereld heb laten komen natuurlijk. Trots was ik weer omdat het hem weinig deerde. Ik had Monique laten vragen of hij gelukkig was in de tijd dat hij bij mij woonde.. Hij vertelde dat hij mij heeft ervaren als een stabiel evenwichtig en rustig persoon, prettig en liefdevol. Nou ja goed, de tranen kwamen weer. Monique vertelde mij dat hij hier is geweest voor mij en alhoewel ik haar begrijp kan ik de dieper liggende reden niet bedenken. Hij heeft me intens veel vreugde gebracht. Ik was letterlijk verliefd op mijn kleine mannetje, zoals ik op al mijn kittens ben geweest, maar hij bracht mij ook intens veel verdriet. Misschien dat het me ooit allemaal nog duidelijk word.

Ik wil vooral dit citaat even aanhalen, deze brachten mij wederom tranen, maar nu van geluk.

Ik laat hem weten dat je heel veel van hem houdt. Daarop krijg ik terug een heel emotioneel gevoel. Uiteraard liefde, maar het is meer dan dat. Kan het moeilijk beschrijven. Ik moet er gewoon een traan van laten. Het is een heel intense warm gevoel van onuitputtelijke liefde! Dit gevoel (hoop dat ik het een beetje goed heb kunnen beschrijven) mag ik aan jou geven namens Bam Bam!

Om een heel lang verhaal toch wat korter te maken, ben ik heel erg blij met dit verslag. Bam Bam liet mij weten dat hij graag wil dat ik hem loslaat en ik zal er alles aan doen om dat te doen. Hij laat weten dat zijn korte leventje goed is geweest en dat hij zijn taak heeft volbracht. Hij laat me ook weten dat het niet mijn schuld is en dat ik alles goed gedaan heb, dat is heel fijn te weten. Ondanks dat je eigenlijk wel weet alles goed te hebben gedaan, slaat de twijfel toe als dit gebeurd. We schijnen ook hartscontact te hebben. Ik denk dat dit betekend dat we zielsveel van elkaar houden en dat die liefde ons voor altijd samen houdt. Hij waakt nu over mij en ook dat gevoel is erg prettig..

Ik wil Monique heel erg bedanken voor het geweldige verslag. Buiten dat zo goed als alles wat zij verder schreef klopte als een bus (zelfs met een vrij zwakke verbinding met hem), denk ik dat ik door haar gesprekje Bam los kan laten.

Lieve Bam, ik laat je nu los, maar vergeten zal ik je nooit!!!!

Sabrina

<< terug