Nieuws:

Communiceren-met-dieren.nl

Aanleiding voor het aanvragen van een consult met mijn overleden paard Lajoutie is:

Dat de levensbeëindiging van Lajout bij mij zeer veel boosheid en onmacht oproept.
Onmacht omdat haar karakter het niet toe liet zich in een kliniek te laten behandelen en boosheid
omdat ik haar niets meer te bieden had dan een snelle dood.

4 september 2008 kom ik bij de wei en zie aan haar ontrekkende beweging dat er iets niet oké is.
Haar andere kuddegenoten blijven rustig grazen, maar zij spurt weg en groet niet. Na vier uur in de wei geweest te zijn heb ik haar in de sluis gedreven en mag tegen haar gewoonte in geen halster omdoen. Nou heeft zij de gewoonte dat zij altijd los overal mee naar toe loopt en dus besluit ik het zonder halster te doen.
In de paddox aangekomen mag ik haar niet aanraken. Ze doet behoorlijk geïrriteerd. Als ik haar een halster omdoe ruik ik pure rottingslucht uit haar linker neusgat. Ik weet dat dit foute boel is en weet ook dat ik dit voor haar niet meer langer mag rekken. De volgende dag gaat mijn Lajout haar tocht naar de hemel maken. Zij vind het ok. Het lijkt bijna alsof zij het fijn vind om te gaan, na haar overleden veulen, ze is gelaten en rustig.

11 jaar geleden kom ik op een grote fokkerij en help daar vier dagen om de paarden te verzorgen.
We logeren bij een tante van een vriendin. Op stal rijden en verzorgen we de paarden met veulens.
Op de dag dat ik weer terug ga naar huis krijg ik het voorstel om een leenpaard mee te nemen.
De fokker heeft een merrie staan die wel wat extra aandacht kan gebruiken en zo wordt drie dagen later Lajoutie gebracht. Eigenlijk heb ik helemaal geen geld om een paard te kopen dus dit leek mij een mooie afspraak.
Na drie weken krijgt mijn man een grote som geld uit een onverwachte hoek en hij besluit een deel van dat geld
te gebruiken om Lajoutie te kopen "Lajout is gek op je", zegt hij.

Zij gedroeg zich als een zeer sensibele merrie. Stond op haar achterbenen als ze hoefijzers op beton hoorde tikken.
Op stal en in de paddox is ze jeugdig groen, terwijl ze toen toch al 6 jaar was. Voor veel dingen sprong ze aan de kant en de hoefsmid en dierenarts waren in het begin angstaanjagend. Zo rillerig als zij is durfden weinig mensen iets goeds van haar te vinden.

In het diepste van mijn ziel werd ik door haar geraakt en besloot haar te kopen, wetende dat ik niet de potentie had om het volledig neer te zetten. Ze raakte me gewoon en het slechtste voor haar zou zijn geweest als ze in de handel terecht zou komen. In de jaren die volgde heb ik met behoorlijk wat tegenstrijdigheden in Lajout en mijzelf te maken gehad.
In de bak dressuur rijden was niet haar ding. Beheersing en controle op een klein oppervlak vond zij niet fijn. Ik zag het met haar rillerigheid in het verkeer niet zo zitten.
 

Ze versleet 4 hoefsmeden en dus leerde ik zelf hoeven bekappen en vijlen. Ik reed met hoefschoenen.

Dierenartsen, drie goede in de laatste vijf jaar, konden het met haar vinden. Maar wat is het moeilijk als je paard zich door sommige mensen niet laat benaderen (mensenkennis???). De laatste drie jaar kon een dierenarts haar enten, daarvoor deed ik het zelf.

Ze had ook last van wispelturig gedrag met trailerladen.
Met voor mij als dieptepunt een afgesproken training voor de basis, waarbij Lajout na zes weken depressief terugkwam. Ik had gedacht daar goed aan te doen, maar het is het slechtste wat ik voor Lajout heb kunnen kiezen.

De omslag kwam toen Lajout n.a.v. schoten van jagers over mij en de omheining heen sprong en terug galoppeerde naar stal. Echter voor haar stal liep een uit het oogverloren peutertje van anderhalf.
Toen ik de hoek omkwam lag lajoutie met anderhalve meter afstand van de peuter op haar zijde. De peuter

zei:" paardje ligt..’’.
 

De volgende dag zouden er eigenlijk kopers komen die wel zin hadden in een pittig paard. Zij hadden een schimmel ruin en waren in voor een ruil omdat ik altijd droomde van een wit paard dacht ik er goed aan te doen. Lajout lag van voor tot achter open. Ik was haar zo dankbaar dat ze het peutertje niet overlopen had. Ik heb toen de belofte gedaan dat ze nooit meer weg zou gaan bij mij en dat zij tot haar dood bij mij mocht blijven.
Ik heb met Lajout twee en half jaar lang veel buitenritten en endurance gereden. Na anderhalf jaar was zij bomproof in het verkeer. Mensen die haar uit haar begintijd kenden vonden dit geweldig.

Tijdens een endurance tocht is zij met een hartafwijking uit de vetgate controle gekomen. Daarnaast was zij ook gevoelig voor pollen en had een trauma aan haar hoofd. Voor mij genoeg redenen om haar een goede oude dag te geven. Zomers en ’s winters weidegang met een open buitenbox. De laatste 4 jaar is zij het paard van de kudde geweest. Daar moederde zij over ons tinker veulen en regelde als alfa merrie de zaakjes.

De avond dat zij heen gegaan is, krijg ik een beeld van Lajout met haar veulen naast haar, zorgenvrij, al galopperend
in het grasland.

De reading geeft mij rust en ook een teken dat ik verder mag gaan. Fijn om te horen is dat Lajout bij mijn vader is. Dat is ook een hele goede match met elkaar. Troostende gedachte is dat Froukje, onze allerliefste kinderpony, in December overleden is en ongetwijfeld Lajout ook weer ontmoet.
Mijn nabije toekomst is met een Arabische schimmel merrie genaamd Ceesje. Ik heb haar vernoemd naar mijn vader.
Lajout heeft haar mede opgeleid, toen zij mee ging als handpaard.

Zij heeft altijd in de maanden Maart en April een hartje op haar linker voorbeen.

Voor mij voelt het als een seintje van mijn vader.

Lajout het ga je goed! Bedankt voor je liefde en trouw. Wij moesten erg wennen aan de rust, maar ik weet dat jij je wel verdiende rust gevonden hebt.

Tabitha

<< terug