Nieuws:

Communiceren-met-dieren.nl

Eind september 2006 heeft mijn poes, mevr. Janssen, mij in het dierenasiel als baasje uitgekozen. Ze is de allermooiste witte poes met blauwe ogen, een echte dame met klasse. In het asiel wisten ze niets van haar achtergrond, maar vermoedden wel dat ze doof was omdat ze nergens op reageerde. Nadat mevr. Janssen echter één pootje in mijn appartementje zette, bleek dit alles behalve het geval te zijn! Wel kon ik, vanaf dag één dat ze bij me was, concluderen dat ze een belast verleden gekend moest hebben. Een paar voorbeelden: ze was erg schrikachtig en kon het ene moment mijn aai dankbaar in ontvangst nemen, maar het volgende moment van me wegvluchten als ware mijn hand een grote bedreiging. Naar de meeste andere mensen toe, buiten mijzelf, reageerde ze erg wantrouwend en ‘dubbel’ in haar gedrag (dit doet ze nog steeds). Andere (voor haar bekende) katten uit de omgeving, hield en houdt ze angstvallig op afstand door ze te domineren, ook al zijn ze nog zo nieuwsgierig naar haar. Ook merkte ik dat ze obsessief reageerde op eten, terwijl ze voldoende brokjes en water tot haar beschikking had, goed at en verwend werd met kattensnoepjes; ook wanneer ze haar buikje rond had kon ze hevig miauwen wanneer ik één voet richting keuken zette. Vooral tijdens het eerste half jaar miauwde ze ’s nachts klaaglijk en onophoudelijk, en lukte het mij maar niet om te ontcijferen waar dat vandaan kwam. Na een half jaar verbeterde de situatie geleidelijk aan en werden we echte vriendinnetjes (“Mevr. Janssen en ik tegen de wereld”). Ook voelde ik heel duidelijk dat wij niet voor niets samen waren. Soms dacht ik weleens dat zij mijn spiegel was, als ik ontdekte dat ik naar mezelf mocht kijken als ik vond dat mevr. Janssen bijvoorbeeld onrustig was.

Niets weten over het leven dat mevr. Janssen vóór mij gekend heeft, haar ‘obsessie’ met eten en relatie tot andere katten, maakte me altijd al erg nieuwsgierig. Omdat we (inmiddels twee jaar later) zouden gaan verhuizen en ik mij afvroeg hoe ik dit zo gemakkelijk mogelijk voor haar kon laten verlopen, besloot ik eens op internet te zoeken naar iemand die met haar zou kunnen communiceren. Uit verschillende websites, sprak die van Monique mij het meeste aan, vanwege de prikkelende introductietekst en verdere (interessante!) uitleg die al mijn vragen beantwoordde, en omdat haar website simpelweg meteen goed voelde. Meteen vulde ik het aanvraagformulier in en stelde vijf vragen voor mevr. Janssen; de volgende dag al kreeg ik een ontvangstbevestiging van Monique. Een zeer uitgebreid verslag van het consult met gedetailleerde informatie, volgde enkele dagen later en raakte me diep. Het overspoelde me met dankbaarheid naar Monique en mevr. Janssen toe.

Mevr. Janssen was erg blij met het contact, en erg spraakzaam naar Monique toe! De informatie die Monique had doorgekregen, is teveel om hier te beschrijven! (Ik doe mijn best om een samenvatting te geven.) Het was zo herkenbaar en verklaarde alles voor mij. Het klopte helemaal. Dit was fantastisch, maar ook verdrietig, omdat ik o.a. ontdekte dat mevr. Janssen in het verleden verschillende baasjes had gehad, die zich ambivalent hadden opgesteld naar haar toe. Ook was mevr. Janssen ooit een ‘cadeautje’ geweest voor een persoon, die witte katten lelijk vond. Door deze ervaringen, lukte het mevr. Janssen niet om een band aan te gaan met mensen, en bouwde zij een muurtje om zich heen omdat ze niet wist wat ze aan mensen had. Ze was bang geworden om mensen teleur te stellen, niet goed/mooi genoeg bevonden te worden. Monique legde uit dat mevr. Janssen hierdoor behoefte heeft aan duidelijkheid en voorspelbaarheid. Ontroerend was dat mevr. Janssen Monique liet weten dat ik haar prachtig vind (en het moet ook gezegd worden: ze ís simpelweg de állermooiste!), en veel tegen haar praat (hetgeen ik inderdaad graag doe!). Deze aandacht heeft ze nodig en vindt ze fijn. Het was, op grond van bovenstaand, geen verrassing dat mevr. Janssen Monique vertelde tegen de verhuizing op te zien, vanuit een angst dat het verleden zich zou herhalen. Monique gaf me uitgebreid tips over hoe ik de verhuizing zodanig zou kunnen aanpakken, dat mevr. Janssen zich het snelst vertrouwd en op haar gemak zal voelen. Ook stelde Monique mevr. Janssen gerust door haar te laten weten dat ze bij mij mocht blijven. De afstand die mevr. Janssen tot andere katten bewaart, wist Monique te verklaren vanuit het verleden. Zo werd mevr. Janssen bijvoorbeeld in het verleden niet geaccepteerd door katten, en leerde zij (na verschillende keren in het asiel gezeten te hebben) dat het aangaan van contact geen zin had. Haar obsessie met eten, blijkt voort te komen uit het gegeven dat eten lange tijd het enige was wat mevr. Janssen een bevredigend gevoel gaf. Ook moest zij zich een periode zelf zien te redden op straat. Erg blij was ik met de bevestiging van Monique, dat mevr. Janssen bij mij is om mijn spiegel te zijn; dit vond ik zo treffend, omdat ik dit al vaker gedacht had! Ik ga nog veel van mijn mooie dame leren...

Mijn dankbaarheid naar Monique toe is onbeschrijflijk groot... De informatie die ik ontvangen heb is zo enorm waardevol en een verrijking voor mijn band met mevr. Janssen. Ik kan iedereen die vragen heeft over wat er in zijn/haar dier omgaat (en dit is allesbehalve een verkooppraatje!) van harte een consult bij Monique aanraden!

Maud.

<< terug