De tweede cursusdag

Deze dag zou in het teken staan van oefenen; veel oefenen. Dit is immers de beste manier om het telepathisch communiceren onder de knie te krijgen. Er waren genoeg dieren op de boerderij aanwezig en ook mijn medecursisten hadden voor voldoende oefenmateriaal gezorgd. Een enkeling had hun hond meegenomen. De rest had foto's bij zich van hun eigen dieren.

Ikzelf was vooral erg benieuw wat mijn dieren te melden hadden en kon niet wachten totdat we hiermee gingen beginnen!

We begonnen die ochtend met Olle. De hond woonde op de boerderij en zijn eigenaresse was dan ook een van de personen die de cursus gaf. Het was een goldenretrieverre óf een labrador, ben erg slecht in het onderscheiden van deze 2 rassen…Een vrolijke hond die iedereen uitbundig kwam begroeten wanneer zij het terrein betraden. Een hond die ons gedurende de gehele cursus verschillende malen aan het lachen heeft gemaakt met haar komische trekken. Ze wist steeds weer de aandacht te trekken door lekker op haar rug te gaan liggen en de meest vreemde geluiden te maken waardoor menigeen moeite had zijn lach te bedwingen.

Het contact met Olle voelde prettig, maar toch ook weer onzeker. Ik kreeg het gevoel dat zij het erg prettig vond met al die mensen om haar heen. De ambiance was goed.

Het konijn Jeremy kwam ook even in beeld en ook Sneeuw, een klein wit kittentje, liet Olle niet voorbijgaan. Ik kreeg sterk het gevoel dat Olle een soort van vaderfiguur was voor Sneeuw vreemd voor een vrouwtjeshond. Olle gaf duidelijk door de ruimte hier als zeer prettig te ervaren en hier volop van de genieten. Ook was er iets met een rijtjeshuis en rechts daarvan een poortje.

Nou wederom heel uiteenlopende informatie en veel twijfel. Totdat de terugkoppeling kwam, toen kwam de bevestiging.

Olle was een sociale hond en vond het fijn met mensen te zijn. Nou die waren er volop die dag dus dat klopte wel.

Met Jeremy zou Olle een speciale band hebben, een soort van 2 handen op 1 buik idee.

Sneeuw was een verhaal apart, want voor de oplettende lezer; Olle is een vrouwtje! Toch kreeg ik sterker door dat zij een soort van vaderfiguur was dan een moederfiguur. En wat bleek, Olle was inderdaad meer een mannetjeshond. Wilde zelf eigenlijk liever een mannetje zijn en was dit in haar ogen ook. Haar gedrag naar Sneeuw toe bevestigde dit alleen maar. Het beschermende van een vader had zij sterk in zich. Geregeld ving zij letterlijk de klappen op die voor Sneeuw bedoeld waren, wanneer 1 van de andere katten vond dat Sneeuw nu toch echt te ver ging en Olle er nog net tussen kon springen om vervolgens zo met de zoveelste haal weer vrolijk door het leven te gaan.

Het feit dat de ruimte op de boerderij als zo extreem prettig werd ervaren had er wellicht mee te maken dat Olle slechts een half jaar op de boerderij woonde en daarvoor altijd heeft ervaren hoe het is om in een rijtjeshuis te wonen.

Ik was weer een ervaring rijker en voelde me enerzijds wat zekerder worden. Anderzijds bleef toch ook weer die twijfel die door de denkende mens nog geregeld naar voren gebracht zal worden.

Vervolgens kregen we de mogelijkheid om in tweetallen te gaan oefenen. We konden dan elkaar foto's lezen.