De eerste cursusdag

Het is een dag die ik nooit meer zal vergeten en waar ik nog vaak aan terug zal denken. Het is tevens een dag waarnaar ik sterk heb uitgekeken al ver voor dat ik mij zelfs had ingeschreven voor deze cursus. Toch betrapte ik mezelf erop dat ik het toch ook wel een beetje eng vond en met name de dag voor de cursus spookte er geregeld emoties door mijn hoofd die mij aan het twijfelde brachten. Niet dat ik er niet in geloofde, maar wat als het allemaal op een grote teleurstelling zou uit lopen? Zou ik dan voor mezelf toch de motivatie kunnen vinden ermee door te gaan en te blijven oefenen?

Ik kan me het moment van vertrek nog goed herinneren. Ik reed met mijn auto de oprit af en dacht aan het moment waarop ik diezelfde avond weer thuis zou komen. Hoe zou ik me dan voelen? Wat was mijn beeld nu ten op zichte van deze manier van communiceren, maar vooral wat zouden mijn ervaringen zijn na zo'n eerste dag. Met al deze vragen in mijn hoofd en een routebeschrijving ging ik op pad. Ik moet toegeven dat de nuchtere ik niet zo gauw zenuwachtig is, maar het was deze dag die mij eraan deed herinneren wat het gevoel van zenuwen in je maag ook alweer was. Een niet zo'n aangenaam gevoel, maar toch ook wel weer eens leuk. De afstand tussen mij en het onbekende werd steeds korter en de spanning nam toe. Godzijdank moest ik mij de laatste paar kilometers goed op de routebeschrijving concentreren wat geheid heeft voorkomen dat ik kotsend in de berm terecht was gekomen. Ineens was ik er……Er was nu geen weg meer terug, ik zou het onbekende gaan betreden. Niets weerhield mij er nog van. Geen onverwachte afzegging, geen ongeluk, het moest er nu van komen.

Eenmaal op de boerderij was er geen zenuw meer te bekennen en voelde ik mij overladen met een gevoel van rust en heerlijkheid. Wat een geweldig leven toch, het buitenleven. Paardjes in de wei, gansje hier, pauwtje daar. En de uitlaatgassen, waar zijn de uitlaatgassen gebleven? Geen ongezonde lucht en geur bij inademing, maar een zuivere lucht die bij inademing gezonde sporen achterlaat en geen klevende deeltjes die je longen bevuilen. Ik als stadsmens zou toch haast afkickverschijnselen moeten krijgen bij het betreden van deze zuivere lucht, maar ik heb ze niet voelbaar ervaren. Wellicht heeft het het chemische proces in mijn lichaam wel aan het denken gezet!?

Ik voelde mij gelijk helemaal thuis op deze boerderij. Het was dus een goed begin. Ik had de weg gevonden, was er op tijd gekomen en voelde me prettig. Nu de rest nog…

We begonnen met koffie en thee. Het moment waarop ik ook de andere cursisten zou gaan ontmoeten. Van te voren had ik natuurlijk een bepaald beeld bij de mensen die op zo'n cursus zouden afkomen, de mens vol (voor)oordelen, maar het zouden in ieder geval, net als ik, grote dierenvrienden zijn wat ons alvast een gezamenlijke interesse gaf. Het is jammer dat ik geen foto van deze groep mensen heb en hier kan plaatsen want het zou precies beschrijven wat mijn eerste indruk was. Hé, het zijn helemaal geen zweverige Jomanda types! De mensen waren heel uiteenlopend en vooral allemaal dierenvrienden.

Na de koffie en eerste kennismaking ging de cursus echt van start. De cursus was een samenhang van theorie en oefeningen waarin we vooral onze intuïtieve spieren begonnen op te warmen. Bijzonder vond ik het dat iedereen er in slaagde deze oefeningen te voltooien. Het begin was er en ik was positief!

Na de warming-up kwam het moment daar dat we ook echt voor het eerst contact gingen maken met een dier om zo te kijken wat we telepathisch al zouden kunnen ontvangen. Ons eerste proefkonijn was letterlijk een konijn; genaamd Jeremy. Het dier zou een ster zijn in het maken van hartscontact en ons hiermee kunnen helpen tijdens deze eerste communicatie. En dat deed hij. Alle cursisten kregen informatie binnen van Jermey. Heel uiteenlopend, maar grotendeels kloppend. Ik vind het jammer dat ik nou juist net van deze eerste poging geen notities heb gemaakt. Wat ik mij nog kan herinneren is iets met een wortel en het lekker genieten van het zitten in het zonnetje. Er waren nog wat vlagen, maar die kan ik niet meer terughalen. Het is erg zinvol tijdens of direct ná de communicatie aantekeningen te maken daar je bij deze vorm van communiceren je rechterhersenhelft gebruikt en je geheugen met name je linkerhersenhelft betreft.

Mijn eerste reactie na deze oefening was erg sceptisch. Welk konijn houdt er nou niet van wortels? En lekker genieten van de warme zon op je huid is toch ook niet zo vreemd of bijzonder. Echter bleek bij de nabespreking dat meerdere cursisten die wortel hadden gezien. Hij bleek er inderdaad dol op te zijn en er geregeld eentje te eten. Ook bleek hij, toen hij gehaald werd voor de cursus, zijn wortel nog niet op te hebben! Wellicht wilde hij dit ons duidelijk maken? Enfin, mijn eerste poging stelde niet zo veel voor, maar het was zeker meer als ik had verwacht.

De cursus zette voort en we deden nog wat oefeningen. Het volgende dier waar we mee zouden gaan communiceren was Jo. Jo was een hond en mee met één van de cursisten. Deze communicatie zal ik echt nooit vergeten. Het was de eerste keer dat telepathie voor mij zo duidelijk en realistisch werd dat ik er gewoonweg niet meer omheen kon. Nog voordat ik het gehele stappenplan om de communicatie te beginnen helemaal had afgewerkt werd ik overspoeld door een emotie van verdriet. Ik voelde letterlijk tranen opkomen en ik kan mij herinneren dat ik het huilen echt moest tegenhouden. Het was kort, maar heel krachtig aanwezig. Vervolgens zag ik Jo (een stuk kleiner) zitten in een asiel. Hij zat en keek heel zielig. Daar bleef het bij wat betreft dit.

Verder kreeg ik door dat Jo graag voor de kachel ligt en erg gelukkig is met zijn grote tuin waar hij zo lekker in kan rennen. Ook was er iets met een donkere hond.

Het vreemde is steeds dat je er vanuit gaat dat het je eigen gedachten zijn en dat je het maar verzint. Pas op het moment dat je het gaat checken bij de eigenaar vallen sommige stukjes in elkaar. Deze emotie die ik had gevoeld was zo duidelijk dit kon haast niet van mezelf zijn, maar toch weer die twijfel. Totdat de eigenaar van Jo mij wist te vertellen dat hij als klein hondje van een man was geweest die niet altijd even prettig voor hem was geweest in de omgang en dat hij uiteindelijk naar een jaar in een asiel belandde. Toen zij daar kwam kijken viel het op dat alle honden enthousiast en druk waren, maar dat Jo heel zielig stil bleef zitten. Vermoedelijk het tweede beeld dat ik van hem kreeg. Ook de kachel klopte en de grote tuin was ook van haar. De donkere hond zou hun bordeaux dog kunnen zijn, maar dat was een twijfel geval. Genoeg bewijs voor mij, zou je zeggen. Toch bleef het een vreemde ervaring en bleef ik hopen op meer van dergelijke communicaties om die onzekerheid steeds een beetje meer weg te nemen. En die kwamen er, de volgende dag….